"و بعد که بزرگتر شدن
یاد میگیرن
جای همه ی "اختلالات روانی"،
فقط پشت درهای دوبار فقل شده ی تیمارستان ها نیست.
که سایکوز ها توی آیینه هم میان
وقتایی که خودت بهش خیره میشی.
که تجربه کنن معنی
"مسخ شخصیت"، "انزواطلبی"،"حس دگرگونی زمان" و "اختلال در قضاوتُ"
اینکه "تاکیکاردی"،"اتساع مردمک"و "صعود فشار خون"
اجزایی از لذتن.
که موضوع "خنده های ناهنجار"
معادل مزخرفاتیه که رو پاکتهای سیگارت مینویسن
یاد میگیرن
برای "احساسات" باید تاوان داد
که هرلحظه باید تاوان داد
یاد میگیرن
"نرمال" چه واژه ی دوریه
که مردم دموکرات دیگه احتیاجی به پادشاهی خداوند ندارن
که آدما گاهی خسته میشن
که آدما گاهی خسته میمونن
آدما چطور فرار میکنن
یاد میگیرن
"درمان کننده" به کیا باید گفت
و "ادم تیپیک" اصلا چی هست؟!
می پذیرن "همه یا هیچ"
که تنها رنگ واقعی
و تنها رنگ واقعیت
خاکستر یست."

                                " آنتون"

---------------------------------------------------------------------

پ.ن:از آنتون عزیز ممنونیم که ما رو قابل دونستن.

A(11)

بین آسمان و زمین

پاره ابری هستم خسته

و نا گاه ،

         گسسته

                از باد.

بین آسمان و زمین

برگی هستم سبز

که روزی

پاییز

    در آغوشم  خواهد کشید.

بین آسمان و زمین

ستاره ای هستم :

          ساکت ، صبور

که روزی در تهاجم تب

 خواهد سوخت.

مجال اندک من

همین شراب شفق پوست توست

که تمام می شود....

                                                    " اقلیما "

پ.ن : پست قبلی از لبودا بوده نه من. آخه من چی باید بگم؟ این خانم بهترین دوست جون من تو کل عالم هستیه. هیچ حرف دیگه ای هم نیست...

کنترل از راه دور؟

کنترل از راه نزدیک؟

کنترل نا محسوس؟

کنترل محسوس؟

اما هیچکدوم این یکی نمیشه (کنترل مخصوص)از نوع ارادی و غیر ارادی.

---------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن.۱:هیچکی رئیس نیست.هممون کارگریم(من افغانی ترم.دارن از مملکت اخراجم میکننا)

پ.ن.۲:وقتی یکی مخش به اندازه اون یکی هنرمند نیست.۲ راه داره(یا پاچه اون یکیو میگیرن که چرا مخت خوب کار میکنه یالا خنگ شو.یا به اون خنگه میگن بنویس که نتیجه اش میشه یه همچین افتضاحی).

پ.ن.۳:خوب؟

سالهاست که مرده ام

ماههاست که می میرم

و روزهای زیادیست که

خسته ام

از روزمردگی

تنها.........

گاهی که بی تاب بی تابی می شوم

یادم می آید

                 زنده ام.

                           " لبودا "

   A(10)

یکی از این شبهایی که پشت پیانو، می شد با یک آهنگ به همه رنگها و چراغها ، دست ها و لمس ها ، استمرار چهار راه ها خاتمه داد.  انگشتهایم روی کلید ها بود. من بجز تارم که با او زندگی ها کرده ام ، هرگز جز تکرار ملودی های دیگران ، آهنگی نساخته ام با این سیاه و سفید های مرگ.

ساشا می گوید: " من نمیدونم شما چی می خواید از جون زندگی؟ زندگی نکبت نیست. نکبت توی مغز شماست!"

-         من فقط چیزهایی رو می خوام که ازم گرفته. این حقو ندارم؟

-         زندگی چیزی از کسی نمی گیره. نمی تونه اصلا...

-         برام یه قصه بگو. می گی؟

-         چه قصه ای دوست داری؟ هر چی دوست داری بگو.

-         ...

-         " به نام خودم! یکی بود ، یکی دیگه هم بود که من بودم.یک پسری بود که دنیا و

ما فیهاش رو به تخمش هم حساب نمی کرد.این پسر خدا رو هم به تخمش هم حساب نمی کرد. از قضا شیطون رو هم به تخمش هم حساب نمی کرد.

تو دنیا فقط یه دوست داشت که اول اسمش رها بود.

تموم شد ! مینی مال بود! "

 می خندم. می گویم: - این خیلی آوانگارد بود.... مرسی...

-         خواهش! می دونی؟ "ر" رها برای خوشبختی کافیه. قصه ی شبو شنیدی برو بغنو!

(بغنو لحن مهربانانه ی بکپ  (bekap)خودمان است.)

چیزی هست بزرگ. بزرگتر از آهنگ و رنگ و چراغ و دست و لمس و این ترافیک ممتد... بالا تر از صدای این بوقهای بی پایان.  چیزی مرا برگردانده به زندگی.  یک لحظه ی اسم تو برای همه ی نفس ها کافیست. ساشا!

از پشت پیانو بلند شده ام. چه کسی میداند من بهترین داستان مینی مال دنیا را با خود دارم؟

                                                                                       اقلیما

بازگشت گودزیلا (لبودا)

---------------------------------------------------------

۱:من برگشتم اما در کمال شرمندگی هیچی نداشتم که آپ کنم.....پس فقط نوشتم اومدم.

۲:وبلاگمونو خیلی هم دوست دارم به زودی هم باز می شعرم.

۳:من به شدت شرمنده همتونم.

۴:اینارو گفتم که بگم هسسسسسسسستم(خودمونی ترش می شه لال نمرده باشم).