| تبليغات | X |
هنوز باور ندارند
جایی پیش از این هزاره که در آنند
چشمهای من پیدا شد
تا در هزاره اکنون
ببینم
سیاه سایه به دار آویخته ام را.
" لبودا "
A (GB3)
یک دفعه از عالم خودت بیرون می آیی و می بینی چقدر گذشته و این بابا همه ی این مدت داشته حرف می زده!
1) بعضی ها مغزشان درون دهانشان است.
2) بعضی ها اگر حرف نزنند می میرند.
3) گاهی در زندگی نیاز به چکش زیاد می شود.
4) روشنفکری رابطه ی مستقیم با فک زدن دارد.
5) بابا باسوات! بابا دکترا ! تو خودت هسته ای هستی! (یعنی انرژی هسته ای بیاید از تو یاد بگیرد!)
پ.ن : شرط می بندم طرف کارت سوختش را پرس کرده بود!
"اقلیما"
A(GB2)
بازا ببین در حیرتم... باز باد می آید و بازی طوفان در باز و بسته شدنهای پیاپی پنجرها ، نمی داند که من خواب نیستم در خزش عقربه های ساعت. که یعنی نیمه شب؟
تیر ماه دیگری آمده انگار. باور می کنی؟ می بینی در تاریکی نشسته ام زیرتابش نوری ازچراغی در کوچه ...
صدایی می آمد. چرخش یک کلید در قفل در؟ مرا برای اعدام نمی برند؟ روی تخت نشسته بودی ، باز هم با سیگار ، موهایت را بسته بودی به پشت تا روی عینکت نریزند و گیسوان عرق کرده ی من دور گلویم چسبیده بود.
کاغذ ها را کنار گذاشتی : این شاهکارت اسمش چه هست؟
- ها؟!
- داستانت گاهی به شعر نزدیک می شود اما بیشتر مثل قاب عکس است. این آدمها فقط بلدند فکر کنند؟ حرف زدن بلد نیستند؟! ضعیف است خانم شاهکار نویس!
نگاهت مهربانی مردانه ای را که می خواستی پنهانش کنی لو می داد. باد ، خیسی پیشانی تو را روی لبهای من خنک می کرد.
( گذر چند سال را با هم نوشتیم؟ نوشته های چند قرنمان را زندگی کردیم؟ می بینی؟ من خسته ام...)
دراز کشیده بودم وتو نشسته بالای سرم ، شعرهایت را می خواندی . در دود سیگار ، باز.
صدای تصادف می آید در هجوم این چهارراههای بی توقف. من خسته ام. خستگی را معنایی دوباره.
اما صحنه ها و تصویر ها رژه می روند و مثل همان شب ، باز در سوز تب ، فرهاد می خواند: آخرش یه شب ...ماه میاد بیرون...
صفحه ها برگ می خورند ، نویسنده ها جا به جا از پشت چراغها سر می کشند و اینجا یک جدول غیر قابل حل با اسمی که می بایست فراموش می شد.
من تار می زدم. چشمهایت را بسته بودی مقاوم از عبور ثانیه ها. آرام می گفتی: برایم یک قصه بگو!من شعرهای تو را بلند می خواندم و کسی در داستانم گم شده بود. ( تا آخر دنیا را شبانه ای در وحدت ، فرای زیباترین قصه ها اما نه از زبان ...)
به حرکت دست هایت نگاه می کردم. صدایت زمزمه بود: - فکر نمی کنم بجز تو کسی بتواند مرا تحمل کند.
نخند!
(مسیر انگشتهایت ، خطوطی غیر قابل حدس را گویی در کشف شهودی مقدس رسم می کرد که رد پای آن را حتی بعد از این سالها حس می کنم...)
کلمه ها و واژه ها باز جلو و عقب می روند و در پی خط زدن گمشده ای از داستانم ، هجوم چهره های صف کشیده را برای ورود ، نمی توانم متوقف کنم وبا همه ی تلاش برای ایستادگی ، مقابل شهوت سرخ این جام کم می آورم بی تو.
- رها ، رها ، رها ! من در تو می سوزم و محو می شوم... ذوب می شوم و دوباره شکل می گیرم... مرا نابود کن... نابود!
- ...
این شراب سرخ مرا می برد با خود. خسته ام و از تو و روزها و شب ها که رهایم نمی کنی بدم می آید... به من فرصتی بده.... فرصتی برای قرعه ای از این هجوم تا دفتر قصه هایم را دوباره به دست بگیرم. فرصتی به من بده برای خیانت ... می خواهم بگریزم...
"اقلیما"
زیرخط سکوت
پشت دو لبخند
یافتیم ما را
دختران حوا
که از هوا
تا انتهای زمان
نه صعود و نه سقوط
نه هستی و نه نیستی
تنها
دو نقطه ایم
نه آغازین
نه پایان پذیر.
" لبودا "
... در ظلمت تبعید
بر زنجیر
بوسه می زنم
ای شما
با آن پشمهایتان
سیخ
جانور وار
آبی بودن آسمان از خاطرتان رفته؟
گوش می کنید؟
این عشق
شاید
واپسین عشق عالم است
آتشی سل رنگ
گر داده به آن...
"مایاکوفسکی"
(اقلیما)
A (GB1)
دیروز
ضرباهنگ برهنه پای پیامبران
سنگلاخ سوخته ی سلوک را
رامشگری رام سرود سپیده و پرنده بود.
( پرندگان!
پیامبران!
شور دریایی ماهی دلم را...)
امروز
در انفجار وحشت
پیاله های شعر و شعور
رد فردا را
با تاولهای چرکین
به انزوای دریغ فردا
کابوس می بینند
در انعکاس لجن.
( پنهان شود؟
کجا؟
تپش ماهی دل من...)
فردا
دوباره پرنده
دوباره سپیده
به پاییز انتظار
خیال می برند
پیامبری را
( ماهی دلم
دل من...)
فردا خاکستر گمگشته ی برودت
در سور سایه یک غزل
شاید
باران؟
شور؟
امید؟
( دریا
دریا کجاست
تپش های پر شور ماهی دل من؟)
پ.ن :
1) این آهنگ انتهایی سریال مدار صفر درجه منو دیوونه میکنه.
3) طنز " ما بلاگرها " فعلا معلقه. اگه نتونم تو وبلاگ کارش کنم می ذارمش تو سایت احتمالا.
4) باید همه ی جای پاها و نشونه ها رو پاک کنم....
" اقلیما "
