| تبليغات | X |
A(10)
یکی از این شبهایی که پشت پیانو، می شد با یک آهنگ به همه رنگها و چراغها ، دست ها و لمس ها ، استمرار چهار راه ها خاتمه داد. انگشتهایم روی کلید ها بود. من بجز تارم که با او زندگی ها کرده ام ، هرگز جز تکرار ملودی های دیگران ، آهنگی نساخته ام با این سیاه و سفید های مرگ.
ساشا می گوید: " من نمیدونم شما چی می خواید از جون زندگی؟ زندگی نکبت نیست. نکبت توی مغز شماست!"
- من فقط چیزهایی رو می خوام که ازم گرفته. این حقو ندارم؟
- زندگی چیزی از کسی نمی گیره. نمی تونه اصلا...
- برام یه قصه بگو. می گی؟
- چه قصه ای دوست داری؟ هر چی دوست داری بگو.
- ...
- " به نام خودم! یکی بود ، یکی دیگه هم بود که من بودم.یک پسری بود که دنیا و
ما فیهاش رو به تخمش هم حساب نمی کرد.این پسر خدا رو هم به تخمش هم حساب نمی کرد. از قضا شیطون رو هم به تخمش هم حساب نمی کرد.
تو دنیا فقط یه دوست داشت که اول اسمش رها بود.
تموم شد ! مینی مال بود! "
می خندم. می گویم: - این خیلی آوانگارد بود.... مرسی...
- خواهش! می دونی؟ "ر" رها برای خوشبختی کافیه. قصه ی شبو شنیدی برو بغنو!
(بغنو لحن مهربانانه ی بکپ (bekap)خودمان است.)
چیزی هست بزرگ. بزرگتر از آهنگ و رنگ و چراغ و دست و لمس و این ترافیک ممتد... بالا تر از صدای این بوقهای بی پایان. چیزی مرا برگردانده به زندگی. یک لحظه ی اسم تو برای همه ی نفس ها کافیست. ساشا!
از پشت پیانو بلند شده ام. چه کسی میداند من بهترین داستان مینی مال دنیا را با خود دارم؟
اقلیما
