آنسوتر از تهمت ...

accused — Mon, 27 Aug 2007 14:26:18 GMT

یک روز خوب ، به قشنگی بی نظیری دوستی که تو هستی ! لبودا جان ، تولدت مبارک!

دانه دانه

فوت می کنیم

شمعها را

تا روشنایی تابناک خود را

جشن بگیریم.

در جاری جریان جویبار

عبور خاطره است :

ما بر مدار آینه

به آب

به آفتاب

به خویش

پایبندیم.

پایا باد

پویائیت

بی غبار.

"اقلیما"

پ.ن: 1) اینجوری قبول نیست فقط با عکس ها! باید بیای اینجا کیک و شام رو به به کنیم!

2) ما هم کاسه کوزه امونو جمع کردیم ، بر می گردم خونه... یعنی خداحافظ دیگه!

(10)ب

accused — Sun, 19 Aug 2007 22:54:18 GMT

قبلش....خوب یادمه

مسابقه بود.

1 2 3 ....

نه نه صبر کن

برگرد

قول بده 10 که شد برگردی

چشمامونو می بندیمو.........

قول بده تا 10 یادت بمونه که قول دادی

یادت باشه اونی که دستش بلرزه ضعیف تره (خودت گفتی)

یادت باشه جدی جدی داریم یک باربرای همیشه به هم نشون می دیم کی ضعیفه (خودم گفتم)

یادمون نره ضعیف تره کارش تمومه(تعارف هم نداریم)

حالا برگرد.

1 2 3 4 5 ......................10

بعدش.....دیگه یادم نموند.

فقط داغی یه چیزی مثل سرب ......

قدرت علا قه ام نذاشت ضعیف تره نباشم.

" لبودا "

accused — Sun, 12 Aug 2007 07:59:18 GMT

فکر می کنم بیشتر از یک سال پیش بود که وبلاگ "سیاه مشق های یک ذهن خاکستری" رو برای اولین بار دیدم و همون لحظه به خودم گفنم عجب کشفی! این واقعا یک نویسنده بالذاته . و واقعا همینطور هم بود.

هر چند گفتگوهای من و پوریا روبرای نوشتن یک پست مهمان می شه تو یه پست جداگانه به ثبت رسوند!

فکر می کنم لحظه ی بزرگیه ، برگشتنش رو تبریک می گم و همینجا از لطفی که به ما داشت تشکر میکنم...

" اقلیما "

من رویای كابوس می بینم...

کابوس از این هولناک تر که آتش بیندازی به کتاب‌هایت و بسوزانی تكه‌هايي كه دنياي درون‌ات را خشت به خشت بنا كرده اند؟

خشم‌ناك و بي‌تامل همه را از كتاب‌خانه در مي‌آورم و با بي‌رحمي روي هم قطار مي‌كنم مبادا كه التماس‌شان دل‌ام را نرم كند. فلسفه و رمان در زير، داستان و شعر در طبقات. ازتلنبار كردن كه فارغ شدم چند گامي فاصله مي‌گيرم و و نگاهي به برجك‌هايم مي‌اندازم.

كتاب بر روي كتاب در ستون‌هاي نامنظم، سبز و سفيد و ارغواني و من كه با بغضي فروخورده و با خشم و حسرت گنجينه كوچك‌ام را به تماشا نشسته‌ام و زانو زده‌ام در آستان معبد كتاب‌هايم. سهم من ار تاريخ كاغذي فرهنگ و ادبيات در برابر نگاه‌ام در جا خشك‌اش زده و پرسان از كم‌تر روزها و بيش‌تر شب‌هاي نوجواني و جواني‌ام كه با آن‌ها سر كردم وبرباليدم مرا مي نگرد. اينك آماده سوختن، شعر و رمان نفتي.

كبريت را مي‌كشم...بسوزانم؟ لحظه اي ترديد كافي‌ست تا سر انگشتان‌ام را بسوزانم. سوزش كه شروع مي‌شود، ترديد پايان مي‌يابد. سر قرمز كبريت ديگر را بر زبري مي‌كشم و شعله گر مي‌گيرد. من‌ام اسكندر، تازي و مغول، من‌ام استالين و هيتلر و آتش مي‌اندازم به جان كتاب. نارنجي و زردي كه در ميان كاغذها زبانه مي‌كشد، چرق چرق سوختن و دودي كه به آسمان مي‌رود و من سودايي گرد آتش طواف مي‌كنم.

آتش كه فرو نشست تنها خاكستري از من به جا ماند. اينك لاشه‌اي برجاي مانده نه در زير خاك كه بر روي آن دود و عفونترا نفس مي‌كشد.

" پوریا "

(10)ب

accused — Thu, 02 Aug 2007 20:48:18 GMT

غریب است

دراین دوزخ سرد

هنوز چشم به آسمان داریم.

" لبودا "

(9)ب

accused — Sun, 15 Jul 2007 19:56:18 GMT

هنوز باور ندارند

جایی پیش از این هزاره که در آنند

چشمهای من پیدا شد

تا در هزاره اکنون

ببینم

سیاه سایه به دار آویخته ام را.

" لبودا "

accused — Mon, 09 Jul 2007 16:55:18 GMT

A (GB3)

یک دفعه از عالم خودت بیرون می آیی و می بینی چقدر گذشته و این بابا همه ی این مدت داشته حرف می زده!

1) بعضی ها مغزشان درون دهانشان است.

2) بعضی ها اگر حرف نزنند می میرند.

3) گاهی در زندگی نیاز به چکش زیاد می شود.

4) روشنفکری رابطه ی مستقیم با فک زدن دارد.

5) بابا باسوات! بابا دکترا ! تو خودت هسته ای هستی! (یعنی انرژی هسته ای بیاید از تو یاد بگیرد!)

پ.ن : شرط می بندم طرف کارت سوختش را پرس کرده بود!

"اقلیما"

accused — Mon, 09 Jul 2007 16:48:18 GMT

A(GB2)

بازا ببین در حیرتم... باز باد می آید و بازی طوفان در باز و بسته شدنهای پیاپی پنجرها ، نمی داند که من خواب نیستم در خزش عقربه های ساعت. که یعنی نیمه شب؟

تیر ماه دیگری آمده انگار. باور می کنی؟ می بینی در تاریکی نشسته ام زیرتابش نوری ازچراغی در کوچه ...

صدایی می آمد. چرخش یک کلید در قفل در؟ مرا برای اعدام نمی برند؟ روی تخت نشسته بودی ، باز هم با سیگار ، موهایت را بسته بودی به پشت تا روی عینکت نریزند و گیسوان عرق کرده ی من دور گلویم چسبیده بود.

کاغذ ها را کنار گذاشتی : این شاهکارت اسمش چه هست؟

- ها؟!

- داستانت گاهی به شعر نزدیک می شود اما بیشتر مثل قاب عکس است. این آدمها فقط بلدند فکر کنند؟ حرف زدن بلد نیستند؟! ضعیف است خانم شاهکار نویس!

نگاهت مهربانی مردانه ای را که می خواستی پنهانش کنی لو می داد. باد ، خیسی پیشانی تو را روی لبهای من خنک می کرد.

( گذر چند سال را با هم نوشتیم؟ نوشته های چند قرنمان را زندگی کردیم؟ می بینی؟ من خسته ام...)

دراز کشیده بودم وتو نشسته بالای سرم ، شعرهایت را می خواندی . در دود سیگار ، باز.

صدای تصادف می آید در هجوم این چهارراههای بی توقف. من خسته ام. خستگی را معنایی دوباره.

اما صحنه ها و تصویر ها رژه می روند و مثل همان شب ، باز در سوز تب ، فرهاد می خواند: آخرش یه شب ...ماه میاد بیرون...

صفحه ها برگ می خورند ، نویسنده ها جا به جا از پشت چراغها سر می کشند و اینجا یک جدول غیر قابل حل با اسمی که می بایست فراموش می شد.

من تار می زدم. چشمهایت را بسته بودی مقاوم از عبور ثانیه ها. آرام می گفتی: برایم یک قصه بگو!من شعرهای تو را بلند می خواندم و کسی در داستانم گم شده بود. ( تا آخر دنیا را شبانه ای در وحدت ، فرای زیباترین قصه ها اما نه از زبان ...)

به حرکت دست هایت نگاه می کردم. صدایت زمزمه بود: - فکر نمی کنم بجز تو کسی بتواند مرا تحمل کند.

نخند!

(مسیر انگشتهایت ، خطوطی غیر قابل حدس را گویی در کشف شهودی مقدس رسم می کرد که رد پای آن را حتی بعد از این سالها حس می کنم...)

کلمه ها و واژه ها باز جلو و عقب می روند و در پی خط زدن گمشده ای از داستانم ، هجوم چهره های صف کشیده را برای ورود ، نمی توانم متوقف کنم وبا همه ی تلاش برای ایستادگی ، مقابل شهوت سرخ این جام کم می آورم بی تو.

- رها ، رها ، رها ! من در تو می سوزم و محو می شوم... ذوب می شوم و دوباره شکل می گیرم... مرا نابود کن... نابود!

- ...

این شراب سرخ مرا می برد با خود. خسته ام و از تو و روزها و شب ها که رهایم نمی کنی بدم می آید... به من فرصتی بده.... فرصتی برای قرعه ای از این هجوم تا دفتر قصه هایم را دوباره به دست بگیرم. فرصتی به من بده برای خیانت ... می خواهم بگریزم...

"اقلیما"

(8)ب

accused — Sun, 01 Jul 2007 21:44:18 GMT

زیرخط سکوت

پشت دو لبخند

یافتیم ما را

دختران حوا

که از هوا

تا انتهای زمان

نه صعود و نه سقوط

نه هستی و نه نیستی

تنها

دو نقطه ایم

نه آغازین

نه پایان پذیر.

" لبودا "

َ

accused — Thu, 28 Jun 2007 07:59:18 GMT

... در ظلمت تبعید

بر زنجیر

بوسه می زنم

ای شما

با آن پشمهایتان

سیخ

جانور وار

آبی بودن آسمان از خاطرتان رفته؟

گوش می کنید؟

این عشق

شاید

واپسین عشق عالم است

آتشی سل رنگ

گر داده به آن...

"مایاکوفسکی"

(اقلیما)

accused — Tue, 26 Jun 2007 06:53:02 GMT

A (GB1)

دیروز

ضرباهنگ برهنه پای پیامبران

سنگلاخ سوخته ی سلوک را

رامشگری رام سرود سپیده و پرنده بود.

( پرندگان!

پیامبران!

شور دریایی ماهی دلم را...)

امروز

در انفجار وحشت

پیاله های شعر و شعور

رد فردا را

با تاولهای چرکین

به انزوای دریغ فردا

کابوس می بینند

در انعکاس لجن.

( پنهان شود؟

کجا؟

تپش ماهی دل من...)

فردا

دوباره پرنده

دوباره سپیده

به پاییز انتظار

خیال می برند

پیامبری را

( ماهی دلم

دل من...)

فردا خاکستر گمگشته ی برودت

در سور سایه یک غزل

شاید

باران؟

شور؟

امید؟

( دریا

دریا کجاست

تپش های پر شور ماهی دل من؟)

پ.ن :

1) این آهنگ انتهایی سریال مدار صفر درجه منو دیوونه میکنه.

3) طنز " ما بلاگرها " فعلا معلقه. اگه نتونم تو وبلاگ کارش کنم می ذارمش تو سایت احتمالا.

4) باید همه ی جای پاها و نشونه ها رو پاک کنم....

" اقلیما "